Kami
A few words about Us.


Assalamualaikum
Hamba Allah yang mencari erti kehidupan.
Menulis sekadar mengisi masa lapang.
Menyalurkan jiwa melalui tulisan.
Kesempurnaan orang lain menyempurnakan kekurangan diri kita.
Setiap yang datang akan pergi jua.
Setiap yang berlaku tersembunyi hikmah tersendiri.
Kepada Dia kita berserah

Note

Segala hasil penulisan diharap tidak disalin oleh mana-mana pihak.
Allah melihat segala tindakan kita.


Content
All I care.

Aku Introvert - Lifhae
Keeping secret and remain silent sometime be the curse.
» [Intro]
» [1]
» [2]
» [3]
» [4]
» [5]
» [6]
» [7]
» [8]
» [9]
» [10]

» [11]
» [12]
» [13]
» [14]
» [15]

La Estrella - Lifhae
It's not what you feel, It's how you feel it existance.
» [Intro]
» [1]
» [2]
» [3]
» [4]
» [5]
» [6]
» [7]
» [8]
» [9]
» [10]
» [11]
» [12]
» [13]
» [14]
» [15]

Bloodties - nouhainaz
Being strong sometimes weak.
» [Intro]
» [1]
» [2]
» [3]
» [4]
» [5]
» [6]
» [7]
» [8]
» [9]
» [10]
» [11]
» [12]
» [13]
» [14]
» [15]
» [16]
» [17]
» [18]
» [19]
» [20]
» [21]
» [12]
» [13]
» [14]
» [15]

BlogRoll
See them.

Follow Us

Lifhae| AliaAllias| Penulisan2U| Empty|

Your link here? Apply

The Guide
Hopefully Helpful.

Login| BloggerPlugin| ColourCodes| BloggerStop| BloggerTips| Learn Php/Java/Html| CoolTemplate| BlogSkin| Title Bar Maker| Cursors|

The Lyric.
Here's a story of a boy,
Living in the lonely world,
A hidden note, A secret crush,
A little girl who talks too much.

Well, I'm standing in the crowd,
And when you smile I check you out,
But you don't even know my name,
You're too busy playing games,

And I want you too know,
If you lose your way,
I won't let you go.

If I cut my hair,
If I change my clothes,
Will you notice me?

If I bite my lip,
If I say hello,
Will you notice me?


[Chapter 14] Bloodties.
Monday, November 15 at 3:54 AM 0 bersuara
Chapter 13

Apartment Melati, 6.10 pagi.

“You tak pergi sekolah.?” Piey bertanya sambil menyapu jem di roti.

“Kejap lagi kot. Tak terasa nak pergi.” Aey menjawab tanpa mengalihkan pandangan dari skrin laptopnya. Piey mengunyah perlahan sambil memerhati.

“You tak habis-habis online kan.? Website apa tu.?” Piey cuba mendekati Aey.

Aey menutup skrin laptopnya dengan pantas. “Kan I dah cakap, kalau I ada depan laptop, don’t come near me within 1 metre. Tak faham-faham lagi ke.?” Leher Piey dicekik. Roti yang dikunyah tidak sempat ditelan, tersangkut di esofegus.

“Bbbbbaaaik. Tak kacau dah.” Sebaik tangan Aey yang mencekik lehernya dilepaskan, Piey menjawab. Terkejut barangkali.

“Nah beg. Pegi sekolah tu. Dah lewat.” Aey melempar beg hitam ke riba Piey.

“Awal lagi kot.. Awak dah makan ke? Nah roti.” Piey menyuakan sekeping roti yang belum sempat dimakannya lagi.

“Letak je kat situ.”

“Nanti sejuk, liat susah nak kunyah. Nah, ambik.”

“Yela-yela.. Kuat membebel betul budak ni...”

“Ha, macam tu la... Aey, can I ask you something, again.?”

“Hm..? Nama I yang betul apa..? Tak putus asa lagi ke.?”

“Tak.”

“Kenapa perlu tahu.?”

“Entah, tak biasa kenal rapat dengan someone just tahu nama pendek-pendek.”

“Alasan lain nampak.? Tak lepas jugaklah. I can’t tell you.”

“Kenapa.?”

“Ada la sebabnya. Lagipun kalau you nak tahu sangat, pandai-pandai la cari. Kata Anarchist. Mesti dah ada bakat. Kalau tak I takkan pilih you dulu.”

“Kenapa perlu serumit ini.? Kenapa perlu I.?”

“You suka begini, betul.?”

“Yeah.”

“Sebab tu lah, kita bukan ditakdirkan bersama.”

****




Kuala Lumpur International School, 6.25 pagi.

“Hey mister.!” Vivian melambai separuh jerit ke seberang padang. Sambil berlari-lari anak, Vivian mengejar Nouh. Nasib baik, Nouh menunggu.

“Pagi-pagi lagi dah semangat, you ni.” Nouh tersengih, lucu melihat Vivian.

“Haih., you ni. Macam tak kenal I. Dah breakfast.?” Vivian tercungap, mengambil oksigen, sambil melambai tangan kepada Aman.

“Sudah, sudah. You tanya I ni, you dah breakfast ke.? Makan apa tadi?” Dilihat jam, baru 6.30 pagi.

“Belum, nak ajak you lah ni.” Vivian menjawab, sambil tersengih.

“Aih, Nouh je.? Aman bila?” Aman menyampuk dari sebelah.

“Yela, sekali la.. Lagipun, ada something nak bagitau korang ni..” Vivian menjawab, separuh bisik.

“Baiklah, Aman. Kafe jom.” Nouh berjalan mendahului yang lain.




Kafeteria KLIS, 6.35 pagi.

“Haa, apa nya.?” Aman bertanya sebaik melabuhkan punggung.

“Sabar la kau ni pun, bagi la dia makan dulu.” Nouh menyiku Aman di sebelah.

Vivian mengeluarkan bekal makanan dari dalam begnya. Beberapa keping roti berintikan tuna diisi dalam bekal itu. “Tau tak pasal gelang you bagi kat I haritu.?”

“Yeah., kenapa.? Dah tau sapa punya.?” Nouh menjawab. Bekal disua kepadanya. Diambil satu. Aman juga tak terkecuali, mengisi perut sekali lagi.

“Serius.?” Aman macam tak percaya.

“Tak, belum tahu siapa punya. Tapi I dah tau kedai mana yang buat gelang tu.” Vivian menjawab, sambil menghabiskan baki terakhir roti.

“Dah tahu.? Kedai mana.?” Aman bertanya lagi. Vivian memandang sekilas ke arah Nouh, kemudian memandang semula ke arah Aman sambil menuding jari.

“Your uncle’s.”

****


“Aku still tak percaya Nouh kembar kau.” Q-bee memulakan topik perbualan. Mereka di dalam kelas, sambil membuka buku subjek permulaan hari itu.

“Apa pulak tak percaya.. Betullah..” Nour sekali lagi cuba meyakinkan rakan-rakannya.
“Papa kau tunjuk birth certificate dia tak?” Sushi bertanya pula.

“Tunjuk, ada sekali tu kitorang dinner sekali. Two families one table.” Nour menjawab. Dia menyelukkan tangan ke dalam beg, sehelai kertas dikeluarkan. "Tengok.”

“Kau bawak pegi mana-mana ke kertas ni.? Serius shit.” Q-bee mengambil kertas itu dari Nour. Sushi juga membaca apa ditulis di kertas itu.

“Aah la.. Sama.. Sama darah, sama hari, sama nama bapak, waktu je lain sikit.. Kau 4.50 pagi, dia 4.25 pagi..” Sushi membaca kembali apa ditulis di kertas itu. Salinan sijil kelahiran Nour dan Nouh ditukar tangan kembali.

“Dia tak kisah ke kau tunjuk kat kami ni.?” Q-bee sedikit kehairanan.

“Siapa? Nouh.? Dia dah tahu dah korang ni best-buddies aku. Aku tak bagitau lagi dia dah cakap.” Nour menjawab sambil meletakkan kembali kertas tadi ke dalam begnya.
“Cakap apa.?”

“Katanya, ‘Q-bee dan Sushi, kau tak perlu berahsia dengan diorang. Aku percaya.’Haa, gitulah.” Nour mengulangkata kembali apa disebut Nouh padanya.

“Fuwaa.. Ni yang buat aku meleleh dengar ni.. Terharu seh.” Q-bee menjawab terpegun.

“Kan.? He is so can be your brother-lah.” Sushi juga bagai terharu sama seperti Q-bee.

“Heheh. Ada-ada je korang ni. Dah, dah. Cikgu dah masuk. Jap lagi sembang lagi.” Nour sudah ternampak Cikgu Syifa’ berjalan di seberang tingkap kelas.